Het is een warme ochtend in Punta Marina Terme. Ik gooi m'n laatste slok espresso achterover en strek de beentjes. De rit van gisteren is nog goed voelbaar; de hang naar avontuur was duidelijk iets te groot voor de huidige vorm. De dames in het vakantiegezelschap gaan vandaag een centro commerciale bezoeken en dat geeft mij de kans om er rustig op uit te trekken. Niet op de fiets, maar te voet deze keer. Ze zijn nog maar net weg, of trek ik de deur al achter me dicht. Ik vertrek richting het strand en ga vanaf daar richting Lido Adriano.
Slenterend onderweg naar Lido Adriano
Vanaf ons vakantieadres is het maar een paar minuten lopen naar het strand. Eenmaal daar aangekomen, doe ik m'n slippers uit en loop over het zand naar de vloedlijn. Naar Lido Adriano is het nog een kleine vier kilometer. Afwisselend loop ik met m’n voeten in zee en over het strand. Het is nog niet druk. Wat me opvalt, is dat de ‘locals’ er al vroeg bij zijn. Sommigen spelen beach tennis, anderen wandelen in stevige tred over het strand. En ik? Ik loop wat te slenteren en sta om de haverklap stil, kijk om me heen en geniet. Iets verderop wordt een moeder 'ingegraven' terwijl ze rustig een boekje leest. Ze wordt omgetoverd tot zeemeermin: ze wordt bedekt met zand, dat vervolgens met de mooiste schelpen versierd wordt.
Ik loop door en niet veel verder zie ik een aangespoelde boomstam liggen. Ik stop en bekijk ‘m eens goed. Hij heeft overduidelijk al een mooie tijd in zee gelegen. De onderkant is niet afgezaagd, maar afgebroken; dat is duidelijk te zien. Terwijl ik ernaar kijk, komen tal van vragen bij me naar boven: Waar komt het vandaan? Is het overboord geslagen of tijdens een storm afgebroken en de halve wereld afgedreven om ergens in de Adriatische zee aan te spoelen? Achter elke boomstam of tak zit een verhaal - en dat intrigeert me. Het wat en waarom. Daarom kijk ik ook altijd zo graag naar mensen, om hun eigenaardigheden te ontdekken.
Met de boomstam nog in m’n achterhoofd, loop ik verder en ik merk dat de temperatuur al aardig oploopt. Lido Adriano is niet ver meer. Op dit stuk staan weer meer strandtenten en de hoge bebouwing van Lido Adriano is al goed te zien. Tussen twee strandtenten door loop ik richting de boulevard om een kijkje te nemen bij wat winkeltjes. Als ik langs een farmacia loop, schrik ik van de temperatuur die daar op het bord staat: 32 graden. Via de schaduwkant loop ik verder en ik besluit om voor de terugweg alvast een hoedje en een klein flesje zonnebrand te kopen.
Een spaghetti alle vongole, acqua frizzante en witte wijn
Nadat ik de hoognodige attributen gescoord heb, is het tijd om de inwendige mens te verzorgen. Ik ga op zoek naar een strandtentje met restaurant en vind er een waar de nodige locals al van hun lunch genieten. Aan de achterkant vind ik een mooi plekje met uitzicht op zee. Ik zit nog niet of er komt al een serveerster naar me toe. “Wilt u de kaart zien?” vraagt ze. “Heeft u ook spaghetti alle vongole?”, vraag ik. “Ja, natuurlijk”, zegt ze. “Dan hoef ik geen kaart. Graag spaghetti alle vongole, een halve liter acqua frizzante en een kwart liter witte wijn.” Een maaltijd waar je me altijd voor wakker kunt maken. Als dit goed bereid is, próef je Italië.
Het is een koddig gezicht, dat oude vrouwtje dat baldadig met het servies schuift
Niet veel later komt ze terug met het water en de karaf wijn. Terwijl ze de tafel dekt, praat ze met een andere gast; de twee dames lijken elkaar goed te kennen. Ik kijk om me heen. Het is een verzamelplaats voor locals, jong en oud. Iedereen kent elkaar hier. De vrouw die met de serveerster staat te praten, vraagt me in het voorbij gaan of het windje voelbaar is. Ik antwoord dat het hier in de schaduw prima is en hef m’n glas. Even later komt ze terug met haar moeder, die een plekje aan de tafel naast me krijgt. “Mama, blijf hier even zitten; ik kom zo”, zegt de vrouw. De oude vrouw bedenkt zich echter geen moment, staat op en begint haar tafel opnieuw te dekken. Het is een koddig gezicht, dat oude vrouwtje dat baldadig met het servies schuift. Ze kijkt me een paar keer ondeugend aan en ik moet vreselijk lachen. Meer aanmoediging om lekker door te gaan heeft ze niet nodig.
Ondertussen wordt mijn koningsmaal geserveerd en verschijnt ook de dochter van de oude vrouw weer ten tonele. Ze brengt het werk van haar moeder weer terug in originele staat. “Wil je ook vongole?” vraagt ze, terwijl ze naar mijn bord wijst. Moeders heeft daar geen zin in en maakt duidelijk dat ze hier niet wil lunchen, maar naar huis wil. Geen goede keus als je het mij vraagt, want de vongole zijn verrukkelijk.
Oma draagt een huisjurkje, maar is haar tandjes vergeten
Het terras is inmiddels behoorlijk vol. Links van mij heeft een hele familie plaatsgenomen. Oma aan het hoofd, links en rechts een kleindochter, een vader en moeder en opa tegenover haar. Met haar lichaamstaal maakt oma duidelijk dat het hoofd van de tafel aan haar kant van de tafel is en zeker niet ertegenover. Ik probeer te ontdekken waar ze vandaan komen. Ze praten luid en met een zwaar dialect. Dat moet iets uit het zuiden zijn. Ook de uitbundigheid en kledingstijl zijn niet uit deze streek: dikke gouden kettingen, opa met een Prada bril en de zoon met een te dikke klok. De kleindochters zijn iets te schaars en een tikkie ordinair gekleed. Oma draagt een huisjurkje, maar is haar tandjes vergeten. Opa zit met een ontbloot bovenlichaam aan tafel, maar de afdruk van zijn hemdje is nog duidelijk zichtbaar.
“Grazie Signoo, grazie.”
Het is net een tafereel uit een film; de types zou je niet beter kunnen casten. Ze laten van alles aanrukken: wijn, cola en water en er moet ook een goede antipasta komen, want opa heeft honger. Ik heb m’n bord leeg en neem een laatste slok van m’n wijn die ondertussen lauw is geworden. Om nog wat langer van de Italiaanse B-film aan de tafel naast me te kunnen genieten, bestel ik een koffie. Terwijl de serveerster de koffie brengt, vraagt opa aan de vriendin van zijn zoon: “Waar zijn je dochters geboren, in Napels of in Brazilië?” En deze ene vraag van opa geeft mij alle antwoorden. Ik leg € 20,- op de rekening die op tafel ligt en sta op. Ik zet m’n hoedje op, schuif de stoel aan en kijk nog eens goed naar de Napolitaanse familie. Wat een schitterend tafereel. Ik loop richting het strand en als ik de tafel met het bonte gezelschap passeer, wens ik ze nog een fijne voortzetting. Dit wordt door opa luidkeels beantwoord met een “Grazie Signoo, grazie”.
